2004 – Anna en de Wolvenman:

Recensie: (Leidsch Dagblad)
‘Siebel schittert in intrigerend tweeluik Plantsoentheater’
Als Anna & de Wolvenman iets duidelijk maakt, dan is het wel de overvloed aan tegenstellingen en paradoxen die rondom Sigmund Freud hangen. In een- ook technisch hoogst ingewikkelde construcie behandelt het Plantsoentheater twee van zijn fameuze ziektegeschiedenissen.
Een paar angstaanjagende sterke momenten blijven je bij uit het Annaverhaal: de ogen en de wenkbrouwen op het scherm, het suggestieve einde van het vervormde sprookje van Roodkapje, Levers confronterende kleine meisjesgedrag bij het nummer ‘Ich will’ van Rammstein.

Het ‘college’ van de Wolvenman, een schitterende dubbelrol van Erik Siebel in de collegezaal, waarbij hij Levers spel in de andere zaal gebruikt om eens een echte therapeutische sessie te laten zien, is beeldend en humoristisch bovendien. Beide stukken vallen als puzzels in elkaar, worden patiënten van vlees en bloed, krijgen de tegenstellingen en paradoxen in de aanpak van Freud hun fascinerende kracht.