Archief
2010 – Benefietvoorstelling voor stichting Le Shan
Benefietvoorstelling voor de Le Shan stichting in schouwburg was groot succes?
Sheila Lever van Het Plantsoentheater was verantwoordelijk voor de regie én samen met actrice Lies Heemskerk presenteerde zij deze speciale theater/muziekavond, waarin de (fantastische) artiesten belangenloos optraden: René van Kooten, Olaf& Jasper, Sanne Wallis de Vries, Franc Veeger en band, studenten Academie Muzikaal Talent.
Uit de pers:
“De diverse acts werden ‘aan elkaar geacteerd’ door Sheila Lever en Lies Heemskerk die dat op onnavolgbare wijze deden”
2009 – Nuova Grande Victorine
Recensie: (Leidsch Dagblad)
Plantsoentheater geeft masterclass vernederen. Nuova Grande Victorine past goed bij de mogelijkheden van het Plantsoentheater; klein bezet, niet te lang, smaakvolle setting, geen ingewikkeld decor.
2008 – Brasserie La Mére
Recensie: (Leidsch Dagblad)
‘Intiem en vilein drama in veilinghuis’
‘Brasserie La Mère verrukkelijk en een beetje genant’
Lever trekt al haar vilein uit de kast, chanteert en speelt de vermoorde onschuld, gaat kortom tot het schandalige uiterste om te winnen. Heemskerk biedt goed weerwerk, ook zij weet feilloos de zwakke plekken te raken door met een uitgestreken gezicht de meest verschrikkelijke dingen te debiteren. Maar tegen madame Charonne zou iedereen het afleggen!!
2008 – De Minnaar
Recensie: (Leidsch Dagblad)
‘Met deze tweepersoons Pinter viert Het Plantsoentheater zijn jubileum.’
‘Het Plantsoentheater werd een aanwinst voor het Leidse theaterleven. Meer nog dan op kleine podia profiteer je van hét sterke punt van toneel: de fysieke en kwetsbare aanwezigheid van de spelers.’
‘Een jubileumvoorstelling die er zijn mag. Goed gekozen bij de locatie.’
2007 – De Erfenis
Recensie: (Leidsch Dagblad)
‘Spel van actrices in ‘De Erfenis’ kan alleen nog maar groeien’.
Zet twee vrouwen tegenover elkaar, die dezelfde man ‘gedeeld’ hebben, en je krijgt bijna als vanzelf theatraal vuurwerk. De manier waarop in ‘De Erfenis’ de tweestrijd wordt opgediend, blijft mede door de toegepaste ironie wel geserreerd.
De locatie van het veilinghuis biedt niet alleen een passende ambiance, Het gaat nog een stap verder: alles draait om een ter veiling aangeboden saffier: de Padparadja. De aanleiding voor deze ontmoeting is dus niet toevallig op deze plek. De veiling is bijna de motor van het helder geconstrueerde verhaal, dat kleine wendingen bevat die de spanningsboog tot het einde toe intact houden. Spelmateriaal waar actrices van kunnen smullen. En je ziet Sheila Lever als de weduwe en Ellis van Maarseveen als de minnares daarvan genieten. Een sterke productie die alleen nog maar kan groeien.
2007 – Blank Uitschot
Recensie: (Leidsch Dagblad)
‘Ongeluk als luxe bij het Plantsoentheater’
‘Met eenvoudige middelen creëert schrijfster Eva Keuris een gegeven waarin het spelelement zo dominant is dat je niet meer weet wat je wel of niet moet geloven. De twee jonge acteurs jongleren behendig met de meerduidigheid van de motieven van hun personages. Het door en door verwend- zijn wordt wel uitvergroot, maar niet overdreven. Daar tegenover staat passend introvert spel van moeder Mirjam Hegger’.